De ceremonie van Marokkaanse bruiloft is een van de rituelen die, sterk geïnvesteerd door het religieuze veld, ook is geïmpregneerd met een set van gebruiken en gewoonten die zijn ontleend aan de lokale traditie van elke regio.

In dit opzicht wordt Tanger gekenmerkt door een zeer specifiek gebruik, hoewel het andere gewoontes deelt met Fez en Tetouan.

De verloving (lakhtiba) wordt immers plechtig aangekondigd zodra de bruidegom zijn toekomstige bruid heeft gekozen, tijdens een ceremonie waarbij de families van de bruid en de bruidegom, in afwezigheid van de betrokkenen, instemmen met de datum van de huwelijksakte (Drib Sdak), alsook met de andere huwelijksvoorwaarden met betrekking tot de bruidsschat en de geschenken.

Het is gebruikelijk dat de familie van de bruid de huwelijksakte opstelt en viert in een ceremonie die wordt bijgewoond door twee aanbidders (notarissen), waarvoor leden en goede vrienden van beide families worden uitgenodigd, op voorwaarde dat de vrouwen apart van de mannen staan.

Af en toe worden er door de familie van de bruidegom cadeaus aangeboden aan de aanstaande bruidegom in een feestelijke sfeer waar de geur van wierook de muzikale klanken van jou-jou voor het voetlicht brengt.

Gekleed in een traditionele outfit versiert de bruid zichzelf, voor de gelegenheid, met haar mooiste juwelen, zoals een bruid op haar huwelijksnacht (Dakhla of Rouah), terwijl de bruidegom zich kleedt in klederdracht in Europese stijl of in traditionele bruidegomskleding (witte djellaba, slippers en rode tarbouche).

Le fiancé habillé en Djellaba et ses proches quittent, par la suite, cette cérémonie après avoir fixé la date de la célébration du mariage, arrêtée le plus souvent pour une année après la conclusion de l’acte du mariage afin de permettre à la mariée de préparer son trousseau (Chouar), constitué d’habits, de bijoux, d’objets de broderie, de mouchoirs sertis, de couvertures d’oreillers, d’ustensiles de cuisine et autres menues choses dont elle aura besoin au cours de sa vie conjugale.

Conformément au célèbre adage marocain selon lequel “noces d’une nuit, réflexion d’une année”, ce délai sied tout aussi bien au marié et lui permet d’équiper le nid conjugal en matériels de première nécessité.

Amper een maand voor de huwelijksceremonie beginnen de twee families de gasten schriftelijk of mondeling uit te nodigen, of via de arrada (een dame die verantwoordelijk is voor de uitnodigingen) en de twee negafa's die, met hun expertise op het gebied van huwelijksrelaties en hun lange levenservaring, zorgen voor de begeleiding, de ene de bruid en de andere de bruidegom, tijdens de huwelijksfeesten.

In ruil voor haar veelvuldige gebedsdiensten en jou-jou heeft de negafa, naast haar salaris, recht op grote sommen geld die ze bij de families van de bruid en de bruidegom (Ghrama) ophaalt.

Een week voor de huwelijksnacht (Dakhla) houden de twee families afzonderlijk een klein feest dat Ajin lâajin (het kneden van het deeg) heet en dat, omdat het strikt voor intieme mensen is, gewijd is aan het bespreken van de soorten gebak die bereid moeten worden, de presentatie van de kool van de bruid en de geschenken die de bruidegom op de huwelijksnacht aan zijn vrouw zou moeten aanbieden.

Op de ochtend voor de huwelijksnacht gaat de bruid met haar beste vrienden en familie naar de hammam (Kharjat Alhammam) met haar negafa aan het hoofd van de processie.

s Avonds laat de bruid, zonder riem en helemaal gekleed in het wit, zich naar de zorg van de Hennaya gaan, bijgestaan door de negafa, die haar voeten en handen versieren met henna tijdens een ceremonie die Nbita (Plant) of Leilat Alhanna (Henna Nacht) heet.

De volgende dag organiseert de familie van de bruid een ceremonie die Dohour Lâarousse (Appearance of the Bride) heet en die bestaat uit het tonen van de gasten de bruid gekleed in haar mooiste kleren, schitterend in haar pracht van juwelen en kettingen (van takhlila en chadda) die de kapper (Machta) heeft geprobeerd te regelen in een pure traditie die haar wortels in het Andalusische islamitische erfgoed heeft.

Tijdens deze ceremonie begeleidt de kapper de bruid van dichtbij in een reeks processies die zich vermenigvuldigen naarmate het aantal ceremonies toeneemt, Tabrizat Lâarousse genaamd, een operatie die bestaat uit het tonen van de charmes van de bruid voor een exclusief vrouwelijk publiek.

De ceremonie gaat verder, op het ritme van een muzikaal orkest onder leiding van vrouwen alleen, begeleid door glazen thee en gebak dat door de familie van de bruidegom met een voortreffelijke verfijning wordt bereid.

Meestal wordt het huwelijksfeest gehouden op de dag van de verschijning van de bruid, zo niet de dag erna. De ceremonie begint met het voorlezen van de Koranverzen en gaat verder met samâe-recitals en gedichten waarin de lof van de profeet Sidna Mohammed wordt gezongen, voor het voorlezen van de fatiha.

Daarna zijn er de wereldlijke festiviteiten die geanimeerd worden door verschillende orkesten en volksgroepen, waaronder kachafa, tabbala, neffarine en bardia.

De ceremonie klopt op het ritme van muzikale klanken, die de toon zetten voor de glazen thee die genadig worden aangeboden bij de verschillende gebakjes, totdat het moment komt dat de bruidegom, gekleed in een traditionele klederdracht die niets meer is dan een geschenk van de bruid, wordt geleid aan het hoofd van een stoet van familieleden en vrienden om deel te nemen aan de festiviteiten bij zijn schoonfamilie thuis.

Het is gebruikelijk dat, in deze feestelijke sfeer waarin de vreugde van de bruiloft onvermijdelijk wordt getint met een zekere melancholie bij het idee van het vertrek van de bruid, beide echtgenoten door de gasten worden gefeliciteerd met vele geschenken als hulp bij het uitrusten van hun huwelijksnest.

Na het maken van souvenirfoto's klimmen de bruid en de bruidegom in een kattenbak op de rug van een muilezel (Hawdaj, âmmaria of bouja, in de terminologie van noorderlingen), versierd met glinsterend borduurwerk, rozen en jasmijnen. De processie baant zich majestueus een weg door steegjes en buurten, stopt voor de hoofdingang van een moskee of een heilige, voordat ze haar processie voortzet naar het huis van de bruidegom.

Deze praktijk is nog steeds in gebruik, zowel onder de inwoners van de oude medina als in sommige voorstedelijke gebieden van Tanger, maar de auto heeft de muilezel vervangen in andere delen van de stad waar de metalen processie terrein wint.

De volgende dag gaan familieleden van de bruid naar haar nieuwe huis met het rituele ontbijt van soep, donuts en amandelgebakjes, op een subtiele manier om zich gerust te stellen over haar toestand en haar en haar man opnieuw te feliciteren.

Het is ook gebruikelijk dat de man zijn vrouw de volgende dag een gouden sieraad aanbiedt als dank voor haar kuisheid.

s Avonds vindt een andere exclusief vrouwelijke ceremonie plaats, bekend als de Sbah of Sbouh, waarbij gouden geschenken, sieraden en kleren die door de man aan zijn vrouw worden aangeboden, worden overhandigd.

Terwijl het in sommige samenlevingen gebruikelijk is dat pasgetrouwden hun huwelijksverjaardag als koppel blijven vieren tijdens de dertig dagen na het huwelijk, algemeen bekend als de huwelijksreis, laten de gewoonten van de Tangérois dit niet langer dan een week toe.

Op de zevende dag valt het gordijn op een laatste, uitsluitend vrouwelijke ceremonie die Lahzam (riem) heet: een slimme retorische wending om te zeggen dat de zeven rituele dagen voorbij zijn en dat het nu tijd is voor de nieuwe bruid om haar mouwen op te rollen en haar riem aan te trekken.

Van nu af aan blijven alleen de huizen van de families van de twee jonggehuwden open, voor de komende twee weken, voor familieleden en vrienden die om een of andere reden niet bij de festiviteiten aanwezig konden zijn.

Het is ook gebruikelijk om extra glazen thee en gebak aan te bieden op deze zogenaamde Hna (gefeliciteerd) bezoeken in ruil voor de geschenken die de laatkomers meebrengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Sluit
Aanmelden
Sluit
Winkelwagen (0)

Geen producten in je winkelmand. Geen producten in je winkelmand.

Marokkaanse Kaftan online te koop